Koń nie reaguje na pomoce jeździeckie

Jazda na koniu wymaga od jeźdźca umiejętnego władania pomocami jeździeckimi. Są one językiem komunikowania się między jeźdźcem, a wierzchowcem. Dzielą się na pomoce naturalne oraz dodatkowe.

Do pomocy naturalnych zaliczyć można:

Dosiad
Łydki
Oddziaływanie rękoma
Oddziaływanie głosem

Do pomocy sztucznych zalicza się:

1. Palcat
2. Ostrogi

Więc mamy cały wachlarz narzędzi pozwalających jeźdźcowi na wpływanie na swojego wierzchowca. Mogłoby się zdawać, że wystarczające jest odpowiednie posługiwanie się nimi, aby móc jeździć na koniu. Niestety mimo tego, że umiejętne władanie pomocami jeździeckimi jest konieczne do jazdy na koniu nie zawsze on reaguje na nie prawidłowo. Z jakiego powodu tak się dzieje?

Po pierwsze należy zobaczyć czy błąd powiązany z brakiem reakcji na pomoce jeździeckie wynika po stronie zwierzęcia czy jeżdżącego. W większości przypadków okazuje się, że zła komunikacja wynika z pomyłek po stronie jeźdźca.

Częstym błędem jest niewłaściwe lub niechlujne wykorzystywanie pomocy jeździeckich. Pomoce jeździeckie są tylko wtedy skuteczne jeśli jeździec stosuje je zajmując właściwe miejsce w siodle, postawę oraz używając je w odpowiednim miejscu.
Bardzo istotną sprawą jest stosowanie pomocy z umiarem. Zbyt silne ich używanie może znieczulić naszego wierzchowca na ich działanie, natomiast słabe nie da upragnionego skutku.
Pomoce jeździeckie muszą być stosowane z wyczuciem, a ich intensywność musi być dawkowana.

Następnym ważnym błędem czynionym przez jeźdźców jest brak łączenia pomocy jeździeckich na wzajem. Często bywa tak, że jeżdżący stara się wpływać na wierzchowca przy użyciu jednej pomocy jeździeckiej. Ponad to inne pomoce mogą oddziaływać sprzecznie z naszymi zamiarami.

Kolejnym istotnym błędem popełnianym przez jeżdżących konno jest nieodpowiednie wyczucie czasu w stosowaniu pomocy jeździeckich. Ważne aby pomoce jeździeckie były stosowane w odpowiedniej kolejności. Pierw dosiad, łydka, ręce i głos jeźdźca. Realizowanie tego nie powinno być zbyt wolne.

Ostatnia kwestią związaną z nieskutecznością pomocy jeździeckich jest upór albo chęć władania przez konia. Nasz wierzchowiec może pragnąć narzucać nam swoją wolę, żeby tego uniknąć powinniśmy konsekwentnie oraz zdecydowanie używać pomoce jeździeckie.

Nie zapominajmy, że nawet gdy znamy mechanizmy stosowania pomocy jeździeckich oraz mamy wysokiej jakości sprzęt jeździecki nie daje nam to gwarancji, że nasz wierzchowiec będzie słuchał. Powinniśmy wtedy dobrze przemyśleć taką sytuację starając się znaleźć przyczynę takiego postępowania. Jeździectwo wymaga od nas ciągłego uczenia się, a nasze doświadczenie będzie się zwiększało z każdą chwilą spędzoną na koniu.

Read more

Podstawowe przybory do pielęgnacji konia

Prawidłowa higiena naszego konia ma decydujące znaczenie dla dobrego stanu jego zdrowia. Poprzez odpowiednią higienę powinniśmy rozumieć przeprowadzanie regularnych oraz dokładnych czynności pielęgnacyjnych obejmujących całego wierzchowca, realizowanych z należytą dbałością. Żeby móc to osiągnąć potrzebować będziemy do tego celu odpowiednich narzędzi. Więc czego nie może brakować wśród naszych stajennych akcesoriów do czyszczenia wierzchowca?

Twarda szczoteczka – proste narzędzie przeznaczone do powierzchownego czyszczenia sierści wierzchowca. Służy do pozbywania się wierzchniej warstwy piasku i błota z sierści oraz skóry konia. Szczotkowanie wierzchowca powinno odbywać się po każdym powrocie konia z padoku. Należy mieć na uwadze, że konia wyczesujemy zgodnie z położeniem włosia rozpoczynając od jego łba z lewej strony kończąc na tylnych kończynach.
Iglak – specjalna szczotka przeznaczona do czesania naszego wierzchowca po jeździe. Bardzo dobrze czyści sierść sklejoną od potu.
Zgrzebło – przeznaczone jest do dokładniejszego czyszczenia sklejonej sierści oraz skóry wierzchowca. Zgrzebło doskonale usuwa także wychodzącą sierść. Dobrze jeśli posiadamy zgrzebło metalowe i gumowe. Zgrzebłem metalowym łatwiej będzie nam oczyszczać większe części ciała natomiast zgrzebłem gumowym powinniśmy czyścić czulsze miejsca takie jak rejony kręgosłupa i łopatek.
Miękka szczotka – usuwa pozostałości zabrudzeń i kurzu z sierści, których nie usunęliśmy za pomocą zgrzebła. Daje sierści połysk oraz świeżość.
Szczotka do ogona – służy do czesania końskiego ogona. Należy bardzo uważać, aby w czasie rozczesywania nie szarpać włosów, z tego powodu musimy wykonywać to z dużym wyczuciem. Najlepiej przed użyciem szczotki przygotować palcami poszczególne pasma włosia.
Grzebień do grzywy – używany do rozczesywania grzywy. Nadaje się świetnie do czesania pozostałości słomy, które mogły by podrażniać czułe oczy konia.
Kopystka – jest przyrządem służącym do czyszczenia kopyt konia. Zabieg ten powinien być wykonywany codziennie. Nieodpowiednia higiena kopyt skutkuje bardzo często rozwijaniem się drobnoustrojów beztlenowych w okolicach strzałki a także doprowadza do występowania procesów gnilnych.
Miękkie ściereczki – pomocne do mycia pyska i okolic intymnych. Nie zapominajmy, że musimy mieć osobne ściereczki do pyska i osobne do okolic intymnych. Powinny być one zrobione z miękkiego a także chłonnego materiału.
Środki do pielęgnowania oraz czyszczenia konia – w naszym przyborniku nie może również zabraknąć preparatów przeznaczonych do pielęgnacji sierści oraz kopyt zwierzęcia. Ułatwiają one zachować na dłuższy okres czasu efekt świeżości i chronią sierść oraz kopyta przed szkodliwym działaniem czynników środowiskowych.

Nie zapominajmy także o tym, aby nasz osprzęt jeździecki był zawsze czysty i zadbany. Zachowując właściwą higienę naszego konia oraz jego akcesoriów jeździeckich uchronimy go przed wieloma kontuzjami oraz chorobami. Koń czysty będzie miał również o wiele lepsze samopoczucie przez co trening będzie dla nas i dla niego przyjemniejszy.

Read more

Chody konia

Sposób w jaki porusza się koń nazywany jest chodem. Każdy początkujący jeździec musi zaznajomić się z każdym z chodów konia. Poprawne rozróżnianie chodów jest podstawową kwestią w uczeniu się jazdy konnej. Jeździec musi nauczyć się jak oddziaływać skutecznie pomocami jeździeckimi oraz jak zachowywać się w siodle podczas każdego chodu. Poprawne realizowanie chodów wymaga także od jeżdżącego oraz wierzchowca doskonałej komunikacji opartej na odpowiednim treningu.

Podstawowym chodem, od którego zaczynamy naukę jeździectwa jest stęp. Jest on najwolniejszym chodem konia. Składa się z czterech taktów. Początkowo stawiana jest tylna noga następnie przednia po tej samej stronie. Kolejno w ruch idzie w tej samej kolejności przeciwległa para nóg po drugiej stronie. Wyróżnić możemy stęp pośredni, zebrany, swobodny oraz wyciągnięty.
Stęp pośredni jest chodem wolnym gdzie wierzchowiec kroczy energicznie. Tylne kończyny trochę przekraczają ślady przednich kopyt. Jeździec ma doskonały kontakt z koniem na wodzy. W stępie zebranym wierzchowiec stawia krótkie kroki przy znacznym zgięciu stawów. Kontakt na wodzach jest nieco słabszy. Stęp swobodny jest chodem zapewniającą koniowi dużą swobodę. Wodze w ogóle nie są napięte. Wierzchowiec w tym chodzie wypoczywa. Stęp wyciągnięty – koń wykonuje maksymalnie duże kroki, dlatego też jego ciało podlega specyficznemu wydłużeniu.

Następnym oraz żwawszym chodem wierzchowca jest kłus. Jest chodem składającym się z dwóch taktów. W chodzie tym dwie kończyny po przekątnej odbijają się od podłoża a kolejne dwie są uniesione w powietrzu i tak na przemian. Wyróżniamy kłus roboczy, pośredni, zebrany oraz wyciągnięty. Podczas kłusa roboczego wierzchowiec porusza się naturalnie bez większego wysiłku. Natomiast w kłusie pośrednim sylwetka konia jest bardziej wyciągnięta. Wierzchowiec rusza się szybciej niż ma to miejsce w podczas kłusa roboczego. Podczas kłusa zebranego szyja konia jest widocznie wygięta, wykrok jest krótki a stawy pracują głębiej. Kłus wyciągnięty odznacza się mocnym wyciągnięciem postawy konia jak również stawianiem jak najdłuższych kroków.

Galop jest chodem trzytaktowym konia. W tym chodzie występuje faza oderwania wszystkich nóg od podłoża. Jeden skok nazywany jest foulem. Rozróżniamy galop z prawej a także lewej nogi w zależności od tego, która para kończyn wysuwa się wprzód jako pierwsza. Zazwyczaj wierzchowiec galopuje na parę nóg zgodnie z kierunkiem ruchu. Jeśli rusza się w odwrotnym kierunku niż noga, na którą galopuje to mówimy o tzw. kontrgalopie. Rozróżnia się galop roboczy, pośredni, zebrany i wyciągnięty. Galop roboczy charakteryzuje się rytmicznością, równomiernością a także dużą równowagą wierzchowca. W czasie galopu pośredniego foule konia są wyciągnięte. Głowa i szyja konia jest delikatnie opuszczona. Podczas galopu wyciągniętego foule konia są jak najbardziej wyciągnięte. Głowa konia jest spuszczona natomiast szyja wyciągnięta.

Cwał – jest rodzajem galopu. Jednakże jest chodem składającym się z czterech taktów. Jest najszybszym chodem konia. Prędkość galopującego konia waha się w granicach 50 – 60 km/h.

Read more